BILATU

lunes, 11 de diciembre de 2017

ARDOA ETA HITZA



Mahatsa natura eta ardoa artea diren bezalaxe, ahotsa eta hitzari buruz gauza bera esan genezake. Ahotsaren gaitasuna eskaini zaigu, berez, eta hitzaren bitartez bibrapenak sortzen dira, hotzikarak,  gogoa poztu ala iluntzen dutenak, ahotsa berezko nolakotasuna baita eta hitza lanabes hutsa, arte bihur daitekeena.

Uzta berdineko mahatsarekin ardo diferenteak lor daitezke, maneatzailearen trebeziaren arabera. Eta diskurtsoak ere erabat dibergenteak eskain dakizkiguke ahotsaren tonu eta intentsitate berdinetako ahoetatik. Batzuk txalogarriak, besteak ez hainbeste, edo deitoragarriak.

Ezina da, ordea, hitzaren bidezko artea, lanketan burua bakarrik erabiliz gero. Bihotzeko tantak ezinbestekoak ditugu diskurtso koadrikulatuan eroriko ez bada.  Eta adinean aurrera joan ahala, badirudi zorroztu egin zaidala hitz jario arras egituratuetarako kritika. Ez zaizkit interesatzen, antzutzat baitauzkat. Horregatik, gaur arratsaldean gotzain txit goren baten berbaldi ortodoxoak dardara negatiboak piztu dizkidan batera neskato baten hitz dardaratiek ukendu osagarri gisako eragina utzi dute nire baitan. Azken hori da artea. Purpuratuarena, lauki idorra.

Argazkia: Tere Anda


lunes, 4 de diciembre de 2017

EUSKARAREN ETA ELIKAGAIEN BANKUAK



Bi ekimen esanguratsuak izan ditugu asteburuan. Alde batetik, atzo, Euskararen Nazioarteko Eguna. Eta bestea, Elikagaien Bankuek ostiral eta larunbatean burutu zutena, premia larritan daudenen behin behineko salba-ohola daitekeen besteon kontzientziari zuzendua. 

Seinale gorriek adierazten zuten elikagaiez hutsik zeudela aspaldi janari biltegiak, hiritarron borondatezko eskuzabaltasunaren zain. Gaur astelehenean apur bat hornituagoak agertuko dira eta atejoka ari zaizkien premiadunen etxeetara esperantzazko tanta batzuk helarazi ahalko dituzte. Baina Elikagaien Bankuak geratzeko etorri dira eta euren lanak ez du atsedenik ezagutuko, auskalo noiz arte. 

Euskararen Bankuak ere denetariko elikagaiak behar ditu bere arasetan, premiazko egoeran bizi baikara. Premia administrazioan, premia enpresetan, premia etxeetan eta premia kalean. Atzoko jaiak amaitu ziren eta gaur, astelehenez, beste jardunaldi gogor eta serio bati heltzea dagokigu, bihar, etzi eta etzidamu egin beharko dugun bezala. Gure hizkuntzaren bankuak ezin du makineria geratu, ate irekiko jardun erantzulearen bitartez lortuko baitugu apalak betetzea. Behin eta berriz, etengabe, gau eta egun: horixe da lanerako kadentzia. Bestela jai dugu.

Argazkia: Tere Anda 

lunes, 27 de noviembre de 2017

ELIKAGAIEN BANKUAK



Lehengo ostiralean Arabako Elikagaien Bankuak Gasteizen eratutako ekitaldi batean hartu nuen parte. Abenduaren 1 eta 2an izango den kanpaina berezia aurkeztea zen helburua eta pozarren eskaini nuen nire aletxoa, hainbat eta hainbat pertsonen oinarrizko bizitza premia arintzea gutariko bakoitzaren betebeharra baita. 

Elikagaien Bankuak, gizarte larderiatzaile eta xahutzaile akaberakoaren lehen lorpen positiboa direlakoan nauzue. Egoera etsigarria bilakatu denean, bat batean, itxaropena loratu da.  Oinarrizko giza baloreak galduta, hara non, Elikagaien Bankuen bidez, loak hartuta daukagun gizarte kontzientzia astintzeko elementu dinamizatzaile bat ageri zaigu.

Elikagaien Bankuak gure inguruan agertzeak zerbait oso gaizki egin dugula adierazten du. Horregatik, hitzaldi antzu eta idorretatik aldentzea dagokigu,  gizarte justu bat lora lezakeen iraultza sozial berri bati ekiteko. Banku horiek - eta ez mila milioiko eurotako irabazietan igerian ari diren higuingarriek- jar ditzakete hiritarrak martxan, kontzientziak duinduz eta indar sozialak berregituratuz. Martxan diot, oraingo inmobilismoak ez baitu hondamendia besterik ekarriko, eta ondorioz gizadiaren deskonposizioa.

lunes, 20 de noviembre de 2017

LAUREHUN



Laurehun aldiz agertu naiz txoko honen portadara idatzizko ekarpentxoekin. Laurehun idazki txiki izan dira, pretentsio handi gabeak,  tabernaren batean goizeko lehen kafea hartzen dudan bitartean izkiriatuta.  Telefono mugikorra erabiltzen dut normalean,  oso tramankulu erosoa baitaukat instanteko gomutak islatzeko. 

Modu ez egokian deitutako klase pasibora igarotzearekin batera ekin nion blogeko abentura berriari eta duela zazpi urte nire baitan iragarri nuen baino  emaitza hobea izan dela esango nuke. Behintzat,  liburuen eta paperezko albistarien bitartez inoiz ez sentitutako irakurleen presentzia igarri dut lineako edizioan. Eta hori, irakurlearen erreakzioa aldeko ala kontrakoa bada ere, eskertzekoa dugu idazleok, norbaitek irakurri egin dizula adierazten baitu. Gutxi ez dena. 

Galdera bat gaurko hau idazten amaitu baino lehentxeago: zergatik nire herriko tabernetako telebista aparailuek, Tele5 edo TVE-1en irudiekin zigortzen gaituzte etengabe? Gure deskonexioa hortik has liteke, ezta?

lunes, 13 de noviembre de 2017

OINEKIN IBILI



Nork bere oinek daramaten ibilbidetik barrena egitea ariketa osasuntsutzat daukat, batez ere buruarentzat. Etxetik atera baino lehen ibilbidea markatuta edukitzeak seguritatea eman diezaioke protagonistari baina, frogatua daukat, emozio puntu bat kentzen dio abenturari. Behintzat niri sarritan gertatu zait etxera "bidai programatu" horietako batetik itzuli eta barne satisfakzioaren maila txikiagoa izan, gero eta usuagoak ditudan ibilaldi anarko samarretatik iristean baino. 

Izpirituari ahalik eta askatasunik handiena eskaini behar zaio. Bestela ez litzateke izpiritu izango, edozein suzedaneo kaskarra baizik. Itotzen gaituzten hainbat eta hainbat kortse sozial, ekonomiko, kultural edota erlijioso behingoz popatik hartzera botatzea derrigorrezkotzat daukat nire burua zeharo automata bihur ez dakidan. 

Interesgarria da edozeinentzat lantzean behin bizitzan barrena norabiderik gabe egitea, garrantzitsuena ez baita iristea baizik iristeko ahaleginean zer bideak erabili dituzun ezagutzea.

Argazkia: JMVM